dora in (e)space

2009-07-13T22:01:00.002+03:00

Κάνει ζέστη απόψε. Ιδρώνεις. Ισως φταίει και το ρούμι, ίσως και η απίστευτη προσπάθεια που κάνεις κάθε φορά που θέλεις να μετακινηθείς. Σαν να έχουν σίδερο δεμένο πάνω τους τα πόδια σου, σαν εκείνες τις μπάλλες με τις αλυσίδες των φυλακισμένων. Νομίζεις πως ακούς και τον ήχο τους που σέρνονται, ώρες-ώρες.
Εγκατάλειψη, αυτή είναι η λέξη που ταιριάζει. Τι θες και ζεις ακόμη; Τι περιμένεις; Αφού ούτε προσμένεις ούτε ελπίζεις ούτε ονειρεύεσαι τίποτε. Μονάχα αναπνέεις. Και πίνεις, πίνεις, πίνεις να ξεχάσεις τι; Να ξεφύγεις από ποιόν; Μόνος σου ήσουν από πάντα, χωρίς φιλίες ξεχωριστές, χωρίς έρωτες νοσταλγικούς, χωρίς σχέσεις ξεμυαλίστρες. Τίποτε δεν σε συγκίνησε ποτέ, τίποτε δεν σε άγγιξε, τίποτε δεν πέρασε την γραμμή υπεράσπισής σου. Τίποτε δεν άφησες ποτέ να ακουμπήσει πάνω σου. Δεν έμαθες ποτέ να είσαι ευτυχισμένος, δεν θέλησες, δεν επέτρεψες καμμιά πολυτέλεια αισθημάτων να γεμίσει έστω ένα μικρό κομμάτι σου. Τα χρόνια σε έκαναν ακόμα πιό σκληρό, η μοναξιά πέτρωσε τα πάντα γύρω σου. Τι περιμένεις λοιπόν; Τι σε κρατάει ακόμα; Θαρρείς πως εκεί βαθειά, μέσα στο κλειστό πιά κουτί της Πανδώρας υπάρχει κλειδωμένη η ελπίδα; Παραμύθια ... Τίποτα δεν υπάρχει. Ολα είναι ψευδαίσθηση. Καλά έπραξες. Ολοι μόνοι τους καταλήγουν, πληγωμένοι και μετανιωμένοι. Τουλάχιστον εσύ δεν πληγώθηκες, δεν μετάνιωσες.
Δεν έζησες. Φυλακισμένος σε μιά φυλακή χωρίς τοίχους, καταδικασμένος σε καταδίκη χωρίς τέλος. Περπατάς πάνω στην ευθεία γραμμή και δεν σε νοιάζει πότε θα τελειώσει. Χωρίς κανένα άγχος .... πόσο τυχερός είσαι...

Κι'όμως είμαι ακόμα εδώ

2008-02-10T20:32:00.000+02:00

Εδώ είμαι. Ακόμα. Παρακολουθώ (τις εξελίξεις), διαβάζω (άλλους), σχολιάζω (σπάνια), ψάχνω (τα διαφορετικά). Κάθε βράδυ νιώθω κουρασμένη, εξαντλημένη σχεδόν, αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο το πρωί είμαι (σχεδόν) καλά. Μάλλον δεν μπορώ να οργανώσω τον χρόνο μου, το κλισέ "δεν μου φτάνει ο χρόνος" δεν το δέχομαι. Μάλλον περνάω φάση, ίσως φταίει και η μικρή που δεν είναι πιά και τόσο μικρή και ξέρετε τι λένε γιά τα παιδιά και τα βάσανα... μαζί μεγαλώνουν. Τέλος πάντων δεν είναι της φύσης μου να γκρινιάζω. Κάτι φταίει και θα το βρω και θα το ξεπεράσω όπως σχεδόν πάντα. Το θέμα είναι οτι είμαι εδώ. Ακόμα.

Με την τέχνη δεν έχω πολύ καλές σχέσεις, ωστόσο με γοητεύουν τεχνίτες με διαφορετικότητα. Θέλω να μοιραστώ σήμερα μαζί σας έναν τέτοιο.

Λέγεται Peter Callesen και γεννήθηκε το 1967 στη Δανία.

Με έκανε να νιώσω λίγο περισσότερο σεβασμό γιά τή στίβα του Α4 που είναι στριμωγμένη στον εκτυπωτή μου.

Με την ευκαιρία, καλή χρονιά σε όλους. Μη σας βάλει κάτω που είναι δίσεκτη. Τόσες περάσαμε.

Το Κράτος, η αβάσταχτη υπερβολή των τηλεοπτικών μέσων και η αδιαφορία του να είσαι Ελληνας.

2007-09-09T13:22:00.000+03:00

Ξέροντας οτι αν γράψω γιά υπερβολές κινδυνεύω να γίνω υπερβολική η ίδια, αποφάσισα να πω αυτά που σκέφτομαι γιά τις πυρκαγιές της Πελοποννήσου και της Εύβοιας. Αν κάποιοι ενοχληθούν με τις σκέψεις μου αυτές, τους ζητώ εκ των προτέρων συγνώμη ... αλλά αυτό είναι ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ηλεκτρονικό ημερολόγιο και οφείλω στον εαυτό μου να γράφω αυτά που με εκφράζουν.

Δεν αμφισβητώ ούτε μιά στιγμή οτι οι πυρκαγιές ήταν τραγικές, καταστροφικές και προκάλεσαν πολύ πόνο και αγανάκτηση στους ανθρώπους που χτυπήθηκαν.
Αποφάσισα να γράψω τώρα, γιατί μέσα στην φρενίτιδα των επερχόμενων εκλογών ο κουρνιαχτός των πυρκαγιών έπεσε (ελπίζω να μην ξεχάστηκε κιόλας, όπως συνηθίζουμε).

Οι "εκ των έσω" πληροφορίες μου γιά το θέμα προέρχονται από δύο άτομα, τα οποία - γιά διαφορετικούς λόγους το καθένα - δεν θα είχαν κανένα λόγο να εφεύρουν γεγονότα που δεν έγιναν.
Η συνάδελφός μου - ας την πούμε Ελένη - είναι εθελόντρια διασώστης και βρέθηκε στην Πελοπόννησο γιά τις καλοκαιρινές της διακοπές εκείνες τις μέρες. Μίλησε με πολλούς χτυπημένους από την φωτιά ανθρώπους και αυτό που της έμεινε σαν εντύπωση ήταν, οτι στα χωριά κοντά στις περιοχές που καιγόταν και τα οποία δεν κινδύνευαν, οι κάτοικοι έπιναν καφέ στο καφενείο τις πλατείας (άσε, μακριά από μας κι' όπου θέλει ας είναι). Αρα η φράση "...κανείς δεν ήρθε να μας βοηθήσει..." προφανώς δεν εννοούσε μόνο τους πυροσβέστες.
Ο φίλος μου - ας τον πούμε Κώστα - είναι από τον Μελιγαλά. Οταν άκουσε τους δημοσιογράφους των τηλεοπτικών καναλιών να μας (παρα)πληροφορούν οτι ο Μελιγαλάς κινδυνεύει "ΑΜΕΣΑ" και οτι "...καίγεται ήδη η βιομηχανική ζώνη...", πανικόβλητος τηλεφώνησε στους δικούς του γιά να μάθει. Του απάντησαν οτι η φωτιά ήταν τουλάχιστον 5 χιλιόμετρα μακριά από το χωριό. Εκτός αυτού, ο δήμαρχος είχε ήδη οργανώσει εκστρατεία και με χωματουργικά μηχανήματα και τρακτέρ είχαν δημιουργήσει αντιπυρική ζώνη πλάτους 100 μέτρων γύρω από το χωριό τους.

Λέω εγώ τώρα, ειλικρινά χωρίς καμμιά διάθεση κομματικοπολιτικολογίας: Ο Καραμανλής βγήκε την δεύτερη μέρα των πυρκαγιών και κήρυξε την χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Αυτό σημαίνει, οτι οι τοπικοί άρχοντες αποκτούν αυξημένες αρμοδιότητες, κάτι γιά το οποίο συχνά-πυκνά διαρηγνύουν τα ιμάτιά τους οτι τους στερεί η κεντρική εξουσία. Κανένας τοπικός άρχοντας δεν φαίνεται να χρησιμοποίησε αυτές τις αυξημένες αρμοδιότητες. Ολοι περίμεναν να δράσει η κεντρική εξουσία, την οποία μονίμως κατηγορούν οτι τους δένει τα χέρια.
Η αλήθεια είναι οτι ναι, σ'αυτή την τεράστια καταστροφή, το κράτος δοκιμάστηκε και απέτυχε. Κράτος όμως δεν είναι μόνο η κυβέρνηση. Κράτος είμαστε όλοι. Πολίτες, κοινοτάρχες, δήμαρχοι, νομάρχες, παρατρεχάμενοι.
Το Κράτος απέτυχε ... όχι λάθος, ... το Κράτος ΑΠΟΤΥΧΑΜΕ.

Κάποια στιγμή γυρνώντας σπίτι από τη δουλειά, μέσα στο αυτοκίνητο, άκουγα στο ραδιόφωνο κάποιον (καθηγητή ή όχι, δεν θυμάμαι) που μιλούσε γιά το θέμα. Εμεινα 10 λεπτά παρκαρισμένη έξω από το σπίτι, μόνο και μόνο γιά να ακούσω αυτά που έλεγε, γιατί μου φάνηκαν τρομερά ενδιαφέροντα. Ελεγε λοιπόν οτι φωτιές πάντα υπήρχαν, δεν ανακαλύψαμε ξαφνικά τον τροχό. Αλλά τα παλιά χρόνια, οι αγρότες ήξεραν να κάνουν αντιπυρικές ζώνες, ήξεραν να αντιμετωπίζουν τις μικροεστίες. Μετά έγινε η πυροσβεστική - οι αγρότες περίμεναν τους πυροσβέστες, μετά πήραμε αεροπλάνα - οι πυροσβέστες περιμένουν τα αεροπλάνα. Το Μάνα εξ ουρανού.
Μέγιστο λάθος - έλεγε πάλι ο κύριος του οποίου το όνομα δεν θυμάμαι και του ζητώ συγγνώμη γιατί έτσι δεν μπορώ να του αποδόσω τα εύσημα - η παραχώρηση της φύλαξης και πυρόσβεσης των δασών στην Πυροσβεστική ενώ πριν, αρμόδια (υποθέτω και πολύ πιό αποτελεσματική) ήταν η Δασική Υπηρεσία.
"Η δασική πυρκαγιά είναι σαν ανταρτοπόλεμος. Δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με παρατεταγμένες τις δυνάμεις σε αναμονή. Θέλει επίθεση. Η δασική φωτιά αντιμετωπίζεται μόνο με φωτιά, το λεγόμενο αντιπύρ. Βάζεις δηλαδή εσκεμμένα φωτιά σε ένα κομμάτι, έτσι ώστε όταν η φωτιά φτάσει εκεί συναντά καμμένο μέρος και μην έχοντας τίποτε να κάψει, σβήνει. Αυτό μόνο οι ΔΑΣΟπυροσβέστες ξέρουν και μπορούν να το κάνουν. Δεν υπάρχει δύσβατη περιοχή γιά τους δασοπυροσβέστες. Δύσβατες είναι οι περιοχές μόνο γιά τα πυροσβεστικά αυτοκίνητα."
Αυτά και άλλα συγκλονιστικά - γιά μένα - ειπώθηκαν εκείνη τη μέρα στο ραδιόφωνο.
Αυτά και η - ως συνήθως - υπερβολή των γεγονότων που ακολούθησε τις επόμενες μέρες, με "ανάγκασαν" να γράψω.

Οπως είπα και πριν, δεν αμφισβητώ την τραγικότητα και το μέγεθος της καταστροφής. Ομως οι συνεχείς αναφορές στο "κάηκε όλη η Πελοπόνησσος", τόσο των (α)διαφόρων δημοσιογράφων όσο και των (α)διαφόρων πολιτικών, ειλικρινά με εκνευρίζουν.
Δείτε εδώ την εικόνα της Πελοπονήσσου μετά τις φωτιές. Εμένα τουλάχιστον, δεν μου φαίνεται να κάηκε όλη η Πελοπόνησσος. Αραγε είναι ίδιο της φυλής μας να υπερβολικοποιούμε τα πράγματα γιά να μπορούμε να φωνάζουμε και να αναζητούμε ευθύνες αλλού;

Αν ο καθένας μας φρόντιζε την αυλή και το τριγύρω του σπιτιού του, δεν θα ήταν πιό εύκολα τα πράγματα; Μήπως το ίδιο δεν γίνεται και τον χειμώνα όταν χιονίζει; Ολοι περιμένουμε το Κράτος να καθαρίσει την αυλή μας. Και τα άπλυτά μας...΄
Εμείς δεν φταίμε ποτέ, δεν είμαστε ποτέ και γιά τίποτε (και με τις δύο έννοιες) υπεύθυνοι.
Εμείς μιά ζωή θα περιμένουμε το Μάνα εξ ουρανού που (σχεδόν) ποτέ δεν έρχεται.

Εεεεε!!! Εσείς εκεί έξω .... το "συν Αθηνά και χείρα κίνει" το θυμάται κανείς;;;;
Μπα, που καιρός γιά τέτοια τώρα ... Ασε που αρχίζουν και οι ειδήσεις στην τηλεόραση και τι να πρωτοδείς ... άκουσα οτι σε κάποιο κανάλι θα έχουν την Μπακογιάννη με τον Βενιζέλο και σε κάποιο άλλο τον Βουλγαράκη με τον Λοβέρδο. Πάλι θα βογγήξει το κοντρόλ.

Καληνύχτα Ελληνες, κοιμηθείτε ήσυχοι, τα κανάλια ξαγρυπνούν και φροντίζουν γιά σας.

Η Αμαλία

2007-06-01T20:06:00.000+03:00

Η Αμαλία.
Η Αμαλία που δεν γνωρίσαμε αλλά την ξέραμε όλοι πολύ καλά.
Η Αμαλία που είχε το κουράγιο όλων μας μαζί.
Η Αμαλία που ταλαιπωρήθηκε, χτυπήθηκε πισώπλατα, παραπλανήθηκε αλλά δεν λύγισε.
Η Αμαλία που τα κείμενά της ήταν καρφιά στην αδιαφορία μας.
Η Αμαλία που ήταν η ελπίδα κλεισμένη στο κουτί της Πανδώρας.
Η Αμαλία που έφυγε.
Η Αμαλία που θα είναι πάντα μαζί μας.
Η Αμαλία.

Ετσι είναι

2006-06-12T14:14:00.000+03:00

Ολα είναι συμβιβασμός. Ολά είναι αποδοχή. Ολα είναι υπομονή. Ολα είναι επιλογή.
Πάντα κάτι αφήνουμε γιά να έχουμε κάτι άλλο.
Διαλέγουμε αυτό που αγαπάμε περισσότερο, αυτό που θέλουμε περισσότερο, αυτό που μας πονάει λιγότερο, αυτό που μας δυστυχεί λιγότερο.
Κάθε μας βήμα και μιά επιλογή. Το μη χείρον, βέλτιστον.
Οχι, δεν μπορείς να τα έχεις όλα. Πρέπει να διαλέξεις. Σε τρελλαίνει η ιδέα, αλλά έτσι είναι.
Και μετά υποφέρεις. Αφησες πίσω κάτι που ήθελες πολύ.
Και μετά, η αγκαλιά του, η ηρεμία στο σπίτι, η ασφάλεια της συζυγικής ζωής, ένα "μανούλα", η δυνατότητα να αγοράσεις ότι θέλεις, κάτι απ'όλα αυτά, ή και τίποτε, σε κάνει να σκέφτεσαι οτι καλά έπραξες που άφησες κάτι άλλο πίσω.
Και μετά ξαναγεμίζει ο νους από τις χιλιάδες επιλογές που αναγκάστηκες να κάνεις και μετανιώνεις και νοσταλγείς και ποθείς αυτό που δεν είχες και που πιθανόν ποτέ δεν θα έχεις. Και υποφέρεις.
Αλλά έτσι είναι. Δεν μπορείς να τα έχεις όλα. Τουλάχιστον έχεις κάτι. Είναι ισορροπία.
Υπάρχουν άλλοι που δεν έχουν τίποτε.

Οι ομορφιές της Ελλάδας

2006-06-04T18:29:00.000+03:00

Παρ'όλο που ο καιρός ήταν ότι έπρεπε γιά θάλασσα σήμερα, εμείς αποφασίσαμε να μη συμμετέχουμε στην παρέλαση των επιστροφέων της Χαλκιδικής και είπαμε να πάμε προς βουνό μεριά.
Επειδή η πρώτη εντύπωση του άντρα μου γιά την Ελλάδα, βλέποντας την Θεσσαλονίκη, ήταν οτι είναι μιά χώρα χωρίς δένδρα, προσπαθώ πάντα γιά τις εκδρομές μας να διαλέγω μέρη με πλούσια βλάστηση. (Οι ολιγοήμερες περσινές διακοπές στην Σαντορίνη δεν μετράνε, η Σαντορίνη είναι ένα μέρος μαγικό έτσι κι'αλλιώς.)
Ξεκινήσαμε λοιπόν - εκείνος με όλη την καλή διάθεση, εγώ με μιά μικρή αγωνία που την έχω πάντα επειδή καυχιέμαι πολύ (τρομάρα μου) γιά την χώρα μας, γιά το τι θα αντικρύσουμε - γιά τα λουτρά του Πόζαρ. Δεν είχα πάει ούτε εγώ ποτέ και θυμάμαι οτι η γιαγιά και ο παπούς πήγαιναν κάθε καλοκαίρι μερικές μέρες, άκουσα και από διάφορους οτι έχουν ανακαινισθεί - η μόδα των spa βλέπετε - και έτσι το πρότεινα.
Εννοείται φυσικά οτι πρώτα έκανα και μιά ψιλοέρευνα στο διαδίκτυο, γιά να είμαι προετοιμασμένη και γιά να μπορώ να απαντήσω και την συνηθισμένη ερώτησή του όταν προτείνω κάποιο μέρος γιά εκδρομή: "Τι καλό έχει να δούμε εκεί που θα πάμε;"
Εμαθα λοιπόν οτι τα συγκεκριμένα λουτρά ήταν γνωστά από αρχαιοτάτων χρόνων τόσο αρχαιοτάτων, που ευρήματα μιλούν γιά τις ιαματικές τους ιδιότητες από την εποχή του Μ.Αλέξανδρου. Βρίσκονται σε μιά περιοχή πνιγμένη στα δένδρα απαράμιλης ομορφιάς, σχετική δε ιστοσελίδα χαρακτηρίζει την περιοχή "Κήπο της Εδέμ".
Ε, ποτάμι με καταράκτες, πλούσια δάση, ιαματικές πηγές που αναβλύζουν τα ζεστά νερά τους χιλιάδες χρόνια, τι καλύτερο;
Μετά από μιάμιση περίπου ώρα οδήγησης, φτάσαμε. Η μικρή ήταν χαρούμενη επειδή της αρέσουν οι βόλτες με το αυτοκίνητο, ο άντρας μου σιγοσφύριζε τα τραγούδια που έπαιζε το ραδιόφωνο, εγώ ένιωθα καρφιά να τρυπάνε τον πισινό μου από το άγχος.
Το τοπίο φαινόταν όντως εκπληκτικό. Ανηφορίζοντας προς τα λουτρά, η βλάστηση γίνεται όλο και πιό οργιώδης. Η ομορφιά του συνδυασμού πέτρας και δάσους, στιγμές-στιγμές σου κόβει την ανάσα. Η ανησυχία μου γιά το τι θα αντικρύσουμε, κάπως ηρεμεί.
Α, να και η πινακίδα "Καλώς ήρθατε στα λουτρά Πόζαρ". Χαμογελώ. Επιτέλους. Παίρνουμε την στροφή και ..... πρώτο σοκ. Πάγκοι απ'αυτούς που στήνουν στα πανηγύρια που πουλάνε από φακούς μέχρι σώβρακα, βρίσκονται δεξιά και αριστερά του δρόμου. Αριστερά φαίνεται ένας χώρος με παρκαρισμένα αυτοκίνητα, αλλά μου είναι αδιανόητο να παρκάρουμε εκεί και να διασχίσουμε με τα πόδια την πανηγυρούπολη. Ξεροκαταπίνω και ψιθυρίζω "ας πάμε λίγο πιό πάνω να παρκάρουμε, έχουμε και το μωρό, να μην περπατάμε πολύ ώρα". Τον κυττώ με την άκρη του ματιού μου, τα φρύδια του έχουν ανασηκωθεί - ή έτσι μου φαίνεται εμένα - χαμογελά όμως και λέει "Οκ". Συνεχίζουμε και περνάμε ανάμεσα από διάφορα αυτοκίνητα παρκαρισμένα με τέτοιο τρόπο, λες και τα έβαλαν επίτηδες έτσι γιά να κλείσουν τον δρόμο, βρίσκουμε μιά θέση μετά από 15 λεπτά οδηγικών ελιγμών τέτοιων, που αν έδινε εξετάσεις γιά δίπλωμα, όχι 1 αλλά 3 θα του έδιναν, παρκάρουμε. Ξεφυσάω σιγανά, πάει το πρώτο πρόβλημα. Παρκάραμε.
Κατεβαίνουμε από το αυτοκίνητο και το βλέμμα μας περιδιαβαίνει λίγο στο περιβάλλον. Φύση πράγματι μαγευτική, με την ορμητική μουσική του ποταμού που σχηματίζει καταράχτες εδώ και κει να πλημμυρίζει τα αυτιά μας. Κατεβάζουμε την μικρή, τα συμπράγκαλά μας - σάκκο μικρής, σάκκο με εργαλεία αποθανάτησης της εκδρομής - και ανηφορίζουμε προς το κεντρικό ... ε, πως να το πω τώρα ... κυλικείο, μπαρ, ξεκουραστήριο, τέλος πάντων καταλάβατε εσείς. Εκεί βρίσκεται και η μεγάλη εξωτερική πισίνα που μπορείς να κάνεις το μπάνιο σου στα ιαματικά νερά που έχουν θερμοκρασία 37 βαθμών Κελσίου.
Ακριβώς από πίσω, υπήρχε ένας αρκετά θεαματικός καταράχτης προς τον οποίο κατευθυνθήκαμε. Σ΄όλη την διάρκεια του περιπάτου προς τα εκεί, μας συντρόφευαν ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ πολλά σκουπίδια πεταμένα στο δρόμο τα οποία σε συνδυασμό με τις τρομερής αισθητικής πλαστικές καρέκλες και τραπέζια - ξέρετε, αυτά που πουλάνε οι γύφτοι τα καλοκαίρια στα τουριστικά μέρη - δικαίωσαν άλλη μιά φορά την αρχική μου αγωνία γιά το τι θα αντικρύσουμε.
Να μη τα πολυλογώ, πήγαμε στον καταράχτη, πέταξε τις δέουσες πέτρες στο νερό η μικρή, βγάλαμε και καναδυό φωτογραφίες γιά να μην ξεχάσουμε την εκδρομή - πράγμα που πολύ θα τόθελα είναι η αλήθεια - κατηφορίσαμε προς το αυτοκίνητο, ξαναφορτώσαμε τα συμπράγκαλά μας, ο άντρας μου πήρε άλλα 3 διπλώματα οδήγησης αφού χρειάστηκε να ξανακάνει τους ίδιους και χειρότερους ελιγμούς ανάμεσα από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα και πήγαμε στην ευχή της Παναγίας.
Ντράπηκα άλλη μιά φορά γιά το χάλι μας.
Ντράπηκα άλλη μιά φορά γιά τα απίστευτης φυσικής ομορφιάς μέρη της Ελλάδας, που τα μετατρέπουμε εμείς οι ίδιοι σε σκουπιδότοπους και αισθητικά αίσχη.
Ντράπηκα άλλη μιά φορά γιά όσες άλλες καυχήθηκα γιά την Ελλάδα και τους Ελληνες.
Θυμήθηκα εκείνη την τεχνητή λίμνη στην Georgia, που με είχε πάει γιά ψάρεμα, με τους καταπληκτικούς χώρους γιά πικ-νικ, με τα ξύλινα τραπέζια και τους πάγκους και τις ψησταριές γιά τους επισκέπτες και τους κάδους απορριμάτων άδειους και καθαρούς και χωρίς ούτε ένα χαρτάκι τσίχλας πεταμένο στο χώμα.
Θυμήθηκα όλα όσα του είπα τότε γιά τις φυσικές ομορφιές της Ελλάδας.
Θυμήθηκα όλα όσα ξέχασα να του πω γιά τις ασχήμιες των Ελλήνων.
Και ντράπηκα.

Των Ελλήνων οι Κοινότητες (τρομάρα μας)

2006-05-20T16:51:00.000+03:00

Χθες το απόγευμα, ανεβαίνοντας γιά το σπίτι κατά τις 4 το απόγευμα, είδα σε μιά στάση λεωφορείου ένα αδέσποτο σκυλί. Ηταν απίστευτα αδύνατο - τα πλευρά του σχεδόν είχαν πεταχτεί έξω - μετά βίας στεκόταν στα πόδια του και μου φάνηκε οτι είχε και αφρούς στο στόμα. Θέαμα δραματικό και τρομακτικό μαζί, ειδικά επειδή στεκόταν σε στάση λεωφορείου.
Ξέρω οτι γιά τα αδέσποτα υπεύθυνοι είναι οι Δήμοι και οι Κοινότητες, αλλά στις 4 το απόγευμα ποιόν δημόσιο υπάλληλο να βρεις στο τηλέφωνο;
Φτάνω στο σπίτι με μιά σχετική ανησυχία, στο μυαλό μου πηγαινοέρχονται κακές σκέψεις γιά παιδάκια ή γιαγιάδες που αμέριμνα προχωρούν στη στάση να πάρουν το λεωφορείο και ξαφνικά βρίσκονται στο νοσοκομείο επειδή τους δάγκωσε το εν λόγω σκυλί.
Αποφασίζω να φανώ συνετός και υπεύθυνος πολίτης (τρομάρα μου, που νάξερα).
Τηλεφωνώ στο 100. Απαντά γυναικεία φωνή, της εξηγώ το περιστατικό, λέγοντάς της οτι τα στοιχεία μου είναι στη διάθεσή τους.
Η απάντηση; "Και τι θέλετε να κάνουμε εμείς; Δεν είμαστε αρμόδιοι. Αρμόδιος είναι ο Δήμος."
Μου ήρθε να τη ρωτήσω τι σκατά ΑΜΕΣΗ ΔΡΑΣΗ είναι άμα δεν μπορούν να δράσουν άμεσα, αλλά μιά φωνούλα μέσα μου, μου ψιθύρισε να συγκρατηθώ. Της απάντησα όσο πιό ευγενικά μπορούσα "Ναι, το ξέρω αλλά ο Δήμος και η Κοινότητα και η Νομαρχία και γενικώς η Δημόσια Διοίκηση στην Ελλάδα δουλεύουν μέχρι τις 3 και τώρα είναι 4 και μισή ΚΑΙ Παρασκευή επί πλέον. Τι μου προτείνετε να κάνω;"
Απάντηση (μετά από ολιγοδευτερόλεπτη σιγή) "Εγώ αυτό που μπορώ να κάνω είναι να σας δώσω το τηλέφωνο της φιλοζωικής."
"Ευχαριστώ", ψέλλισα και άρχισα να σκέφτομαι οτι κατά 99 τοις εκατό είχα αρχίσει μιά από τις γνωστές ιστορίες του "ποιός είναι ο α(να)ρμόδιος γιά κάτι στην Ελλάδα".
Τέλος πάντων, μου έδωσε το τηλέφωνο της φιλοζωικής και αφού την ευχαρίστησα άλλη μιά φορά (εξωτερικώς, γιατί εσωτερικώς έριχνα γαμοσταυρίδια), έκλεισα το τηλέφωνο γιά να επικοινωνήσω με την φιλοζωική.
Μιά άλλη γυναικεία φωνή μου απάντησε, ευγενέστατη είναι η αλήθεια. Αφού ξαναείπα όλη την ιστορία, με ρώτησε αν το σκυλί ήταν αδέσποτο (μούρθε να της πω οτι δεν το ρώτησα), της απάντησα "μάλλον, έτσι μου φάνηκε" και με πληροφόρησε οτι δεν μπορούν να κάνουν τίποτε γιατί .... ναι, καλά μαντέψατε, αρμόδιοι είναι οι Δήμοι και οι Κοινότητες. Εδώ μου ήρθε η επιθυμία να πω κανά δυό κουβέντες γαλλικές γιά των "Ελλήνων τις κοινότητες" που δεν κυττάνε να φτιάξουν τα της γειτονιάς τους, μου θέλουν να φτιάξουν και άλλο γαλαξία, αλλά ξανασυγκρατήθηκα. Τι μου έφταιγε η καυμένη η κυρία της φιλοζωικής;
"Μα, δεν μπορώ να κάνω τίποτε επί τέλους;" την ρώτησα.
"Πάρτε το αστυνομικό τμήμα της περιοχής σας", μου απαντά. "Εκείνοι θα ειδοποιήσουν το ειδικό τμήμα του Δήμου."
Ξανά ευχαριστίες από μέρους μου - θαύμασα την υπομονή μου πάντως - τηλεφωνώ στο 11888 γιά το νούμερο του αστυνομικού τμήματος της περιοχής μου και ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ φωνή απαντά στο τηλέφωνο, μου λέει "Καλησπέρα σας, θέση .... ", ζητώ το νούμερο του τμήματος, μου το δίνει, ξανά ευχαριστώ, κλείνω και παίρνω μιά βαθειά (μα πολύ βαθειά) ανάσα. Σχηματίζω το νούμερο, προετοιμάζοντας τον εαυτό μου γιά "μιά από τα ίδια".
ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ φωνή απαντά.
Σκέφτομαι προς στιγμήν "μα καλά, μόνο οι γυναίκες τελικά δουλεύουν σ'αυτόν τον ρημάδη τον τόπο;". Ξαναλέω την ιστορία. Ξαναακούω την περί αρμοδιότητας απάντηση. Ξανααπαντώ οτι αυτή την ώρα δεν υπάρχει κανείς στις εν λόγω Δημοτικές ή Κοινοτικές αρχές.
Της λέω "τουλάχιστον, σας παρακαλώ, σημειώστε το, αναφέρετέ το κάπου, κάποιον θα μπορείτε να κινητοποιήσετε ΕΣΕΙΣ, Αστυνομία είστε, τι θα γίνει αν δαγκώσει κανένα παιδάκι, το σκέφτεστε;".
Σιγή.
"Εχετε δίκιο." μου απαντάει. "Το σημειώνω και θα κάνω ότι μπορώ. Σας ευχαριστώ που τηλεφωνήσατε."
"Εγώ ευχαριστώ, γειά σας." ψιθυρίζω και κλείνω το τηλέφωνο.

Νιώθω εξαντλημένη από την προσπάθεια. Νιώθω απογοητευμένη από την αντιμετώπιση των α(ΝΑ)ρμοδίων. Νιώθω πικραμένη από το χάλι της χώρας μου.

Μου έρχεται η επιθυμία να αρχίσω να τσιρίζω γιά όλα αυτά που όλοι τραβάμε στις συναλλαγές μας με ΟΛΕΣ τις δημόσιες αρχές, γιά την ανευθυνότητα των υπευθύνων και την υπευθυνότητα των ανεύθυνων πολιτών. Πληρώνουμε αδρά στο κράτος γιά υπηρεσίες που απλά ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ.

Η χώρα λειτουργεί χάρη στο φιλότιμο μερικών.

Σήμερα το σκυλί δεν ήταν εκεί. Θέλω να ελπίζω οτι άγγιξα μιά χορδή ευσυνειδησίας της αστυνομικίνας υπηρεσίας και έγινε κάτι. Οχι, δεν θέλω να σκεφτώ τα χειρότερα.

Εξακολουθώ να πιστεύω οτι το ποτήρι είναι μισογεμάτο.

Παρ'όλα αυτά, σας αφιερώνω το τραγούδι των Goin'Through (μακάρι νάξερα πως να βάλω μουσική στο βλογ μου γιά να το ακούτε, είναι ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ κομμάτι).

Καλημέρα Ελλάδα, σου μιλάει ο Νίβο

όλα σου τα λέω τίποτα δεν κρύβω

πολύ με υποτίμησες, εγώ μονάχα λίγο

Σκέφτηκα Ελλάδα να σ'αφήσω, να φύγω

Δεν το 'βαλα κάτω και προσπάθησα κι άλλο

ν' ανεβάσω σαν κι εσένα πιο πολύ το καβάλο

Να πετάξω καπέλα και το rap ντύσιμό μου

Και ν'αλλάξω τη ζωή και το φέρσιμό μου

Καλημέρα Ελλάδα να μου ζήσεις για πάντα

Να τιμάς με παρελάσεις το έπος του 40

Να κρατάς το κεφάλι ψηλά στον αγώνα

Και να βγάζεις για κυβέρνηση το ίδιο κόμμα

Να μου ζήσεις Ελλάδα και όλοι οι βουλευτές σου

Με τ' αυθαίρετά τους όλοι στις ακρογιαλιές σου

Με τους Χριστιανούς σου που κάνουν νηστεία

και ό,τι περισεύει στέλνουν στην Ελβετία

Ελλάδα συγγνώμη αν θες ν' αλλάξω γνώμη

πρέπει και συ να μάθεις ν' αγαπάς

Πάψε να με παιδεύεις και να με κοροιδεύεις

Και τα όνειρά μου Ελλάδα μη σκορπάς

Καλημέρα Ελλάδα, Νίβο στο μικρόφωνο

Στα λεω μέσα στους δίσκους στα λεω και στο ραδιόφωνο

Στα 'πα απ'την καλή στα λεω και απ' την ανάποδη

Σου 'χω μαζέψει άπλυτα απο δω μέχρι τη Νάπολη

Κύριοι υπουργοί, κύριοι βουλευταί

Πριν πάτε στο γραφείο, σας κάνω εγώ σεφτέ

Διαλέγω ένα τραγούδι αντί να στέλνω γράμματα

Δε ψάχνω για μ******, δεν περιμένω θαύματα

Παράτα και γραφείο και χαρτοφυλάκιο

Ελάτε μια βόλτα μέχρι τη Βαρβάκειο

Κατέβα στο λιμάνι, μίλα στους εργάτες σου

Πάρε την ευθύνη μιά φορά πάνω στις πλάτες σου

Ποια δημοκρατία, μου μιλάτε, ποια προγράμματα;

Ποια πανεπιστήμια, ποια Ευρώπη, και ποια γράμματα;

Πού είναι η παιδεία, πού είναι η υγεία σας;

Κύριε υπουργέ **** τα υπουργεία σας

Ελλάδα συγγνώμη αν θες ν' αλλάξω γνώμη

πρέπει και'συ να μάθεις ν' αγαπάς

Πάψε να με παιδεύεις και να με κοροιδεύεις

Και τα όνειρά μου Ελλάδα μη σκορπάς

Κύριε Πρόεδρε, παίρνω το θάρρος σήμερα

Αφού όλα τα προβλήματα είναι θέματα εφήμερα

Προκαταβολικά συγγνώμη μα έχω όνειρα

Σαν αυτά που κάποιοι ονομάζανε ανώνυμα

Εγώ τους δίνω όνομα και δεν κάθομαι φρόνιμα

Γιατί εγώ κι εσύ διαφέρουμε στο φρόνημα

Ζητάω τα προβλεπόμενα, δεν τα ζητιανεύω

Σ'αντίθεση με σας έχω μάθει να δουλεύω

Ελλάδα σε βιάζουν και'συ φτιάχνεις τα νύχια σου

Όχι να με δεις όχι για να βρεις τα δίκια σου

Αυτοί σε ξεπουλάνε όση ώρα καλοπίζεσαι

Είστε μια παρέα και μονάχη ξεφτιλίζεσαι

Καληνύχτα Ελλάδα, σ'αφήνω παω για ύπνο

Όσο εσύ μ' αυτούς ετοιμάζεσαι για δείπνο

Εγώ θα κάνω στίχους, κάθε σκέψη στο τετράδιο

Και θα στ' αφιερώσω απ' το ράδιο μάλλον αύριο

Ελλάδα συγγνώμη αν θες ν' αλλάξω γνώμη

πρέπει κι εσύ να μάθεις ν' αγαπάς

Πάψε να με παιδεύεις και να με κοροιδεύεις

Και τα όνειρά μου Ελλάδα μη σκορπάς

Διόρθωση, γιά να ακριβολογούμε ..

2006-05-19T16:04:00.001+03:00

Τις φωτογραφίες του προηγούμενου ποστ, μου τις έστειλε μιά φίλη μου από την Αγγλία. Ο ενθουσιώδης και (ανυπόφορα ώρες-ώρες) αυθόρμητος εαυτός μου, έκανε το ποστ γιά να τις μοιραστώ μαζί σας, χωρίς να ελέγξω πληροφορίες.
Λοιπόν, τα μωράκια δεν μπορείτε να τα φάτε ακόμα κι'αν θα το θέλατε, επειδή δεν είναι φτιαγμένα από marzipan αλλά από πηλό.
Είναι δημιουργήματα της Καναδέζας Camille Allen και αν σας εντυπωσίασαν όσο και μένα, εδώ είναι η ιστοσελίδα της.
Αυτά, γιά την αποκατάσταση της πραγματικής προέλευσης.

2006-05-18T20:29:00.000+03:00

Εκπληκτικές μινιατούρες, φτιαγμένες από marzipan. Οχι πέστε μου, θα μπορούσατε ποτέ να τα φάτε αυτά τα καταπληκτικά μωρούλια;

Γιά να σκάσει λίγο το χειλάκι σας μετά την πανσέληνο.

2006-05-16T17:39:00.000+03:00

Τα λόγια είναι περιττά.

Τελικά είναι όμορφη η ζωή

2006-05-14T09:49:00.000+03:00

Ξυπνάω με ολίγη σύγχυση, καθότι χθες βράδυ είχαμε διαφωνία με τον καλό μου περί αντιμετώπισης της γκρίνιας της μικρής. Πηγαίνοντας στην τουαλέττα γιά την πρωινή ρουτίνα, αναρωτιέμαι αν πρέπει να του κρατήσω μούτρα ή να του τα πω κατάμουτρα. "Γαμώτη μου Κυριακάτικα".
Ανοίγω την πόρτα της κρεββατοκάμαρας και βλέπω στο πάτωμα μία κατακόκκινη παπαρούνα. Στρίβω γιά να κατέβω τις σκάλες και βλέπω άλλη μία. Κατεβαίνοντας τις σκάλες, μαζεύω παπαρούνες - έχει αρχίσει να με πονάει η μέση από το πρωινό σκύψιμο, αλλά χαμογελώ - και ακολουθώντας τον παπαρουνοδιάδρομο, φτάνω σε μία καταπληκτική γλαστρούλα με υπέροχα πορτοκαλί λουλούδια, τοποθετημένη δίπλα στο laptop.
Βγαίνει ο καλός μου από το δωμάτιο-γραφείο, χαμογελώντας σαν μικρό παιδί που έφερε λουλούδια στη δασκάλα και μου λέει "Δεν χρειαζόταν να σκύψεις να τις μαζέψεις, εγώ τις άφησα μόνο και μόνο γιά να τις ακολουθήσεις. Happy Mother's Day."
Με πιάνουν τα κλάμματα καθώς τον αγκαλιάζω σφιχτά.
Είχα ξεχάσει τελείως οτι είναι η μέρα της Μητέρας σήμερα.
Είχα ξεχάσει τελείως και την χθεσινοβραδυνή ηλίθια διαφωνία.
Το μόνο που θυμόμουν ήταν η αίσθηση της πρώτης φοράς που αγκαλιαστήκαμε μετά από 8 μήνες γνωριμίας, ίδια ακριβώς κάθε φορά που αγκαλιαζόμαστε ακόμη και τώρα, σχεδόν 5 χρόνια μετά.
Ευχαριστώ τον Θεό (και τον mr. Gates) γιά την απροσδόκητη τροπή που δώσαν στο υπόλοιπο της ζωής μου.
Happy Mother's day.

Απόψε...

2006-05-12T22:41:00.000+03:00

Μου λείπεις.
Μου λείπει το βλέμμα σου που ακουμπούσε προσεκτικά επάνω μου, μη με πληγώσει.
Μου λείπει η φωνή σου που ψιθύριζε σαν απαλή αύρα στ'αυτιά μου.
Μου λείπει το γέλιο σου που ήταν γνήσιο και καθαρό, σαν μικρού παιδιού.
Μου λείπει η κατανόησή σου που ηρεμούσε την ταραγμένη ψυχή μου.

Μου λείπει το χάδι σου που απλωνόταν στο κορμί μου σαν ζεστή κουβέρτα τις κρύες νύχτες του χειμώνα.

Μου λείπει η αγκαλιά σου που με πλημμύριζε γαλήνη.

Μου λείπει το φιλί σου που γλύκαινε τα χείλη μου και την καρδιά μου.

Μου λείπεις εσύ.

Μου λείπεις κι'ας μη συναντηθήκαμε ποτέ.

Γιά του προηγούμενου ποστ το αληθές...

2006-05-10T19:38:00.000+03:00

Ηλεκτρικό παντοανοιχτήρι. Γιά τους ΠΟΛΥ αδύναμους.

---------------------------------------------------------------------------

Μ'ένα σμπάρο δυό τριγόνια. Γιά τους ΠΟΛΥ βιαστικούς.

---------------------------------------------------------------------------

Γκιλοτίνα γιά bagels. Γιά ακριβές και ισομερές κόψιμο. (μη τυχόν μαλώσουμε ποιός θα πάρει το πάνω και ποιός το κάτω κομμάτι)

---------------------------------------------------------------------------

TV στο ψυγείο. Γιά να μη χάνετε κανένα reality. Ελα μν στον τόπο σου!!!

---------------------------------------------------------------------------

Γιά τους οινολάτρεις (με παχύ πορτοφόλι).

Οταν το μέγεθος της συλλογής κρασιών σας ξεπερνά τις δυνατότητές σας να τα παρακολουθείτε, το Intelliscanner Bluetooth Wine Collector αποδεικνύεται πολύτιμος βοηθός. Συγχρονίζεται με το κομπιουτερικό σας και κατεβάζει πληροφορίες από online οινο-database 62.000 ετικετών. Μετά, παρακολουθεί την κάβα σας και σας λέει πότε η κάθε φιάλη είναι έτοιμη γιά να την απολαύσετε.

Αχ, καϋμένε Διόνυσε....

---------------------------------------------------------------------------

Κλειδαριά με συνδυασμό γιά το παγωτοκυπελλάκι σας.

Γιά τους υποψιασμένους και τους σιχασιάρηδες. Γιά να είστε σίγουροι οτι μόνο το δικό σας κουτάλι βουτάει στο παγωτό σας.

---------------------------------------------------------------------------

Γιά τους high-tech του είδους, που δεν συμπαθούν το αέριο. Και επειδή το μαγείρεμα με wok σε κεραμική εστία είναι αδύνατο. Αφιερωμένο εξαιρετικά, σ' αυτόν που έχει αδυναμία στο μαγείρεμα με wok.

==============================

ΑΝΤΕ, ΚΑΛΑ ΚΟΥΖΙΝΟΞΕΜΠΕΡΔΕΜΑΤΑ

ΓΜ την ταχύτητά μου . . .

2006-05-10T18:51:00.000+03:00

Η ώρα είναι 6 το απόγευμα. Η μικρή παίρνει τον απογευματινό της υπνάκο, το βραδυνό είναι έτοιμο (νάχει καλά ο Θεός την μανούλα μου), ο καλός μου έχει μάθημα μέχρι της οκτώμιση.

Μόνη στο σπίτι !!! Τόσο σπάνιο, που νιώθω ρίγη ηδονής στη ραχοκοκκαλιά μου.
"Να κάνω ένα ζεστό νες, να τον πιώ με την ησυχία μου, να καπνίσω με την ησυχία μου, να ΑΠΟΛΑΥΣΩ βρε αδελφέ", σκέφτομαι.

Ζεσταίνω γάλα - όσοι πίνετε νες με γάλα και δεν χρησιμοποιείτε ΜΟΝΟ ΦΡΕΣΚΟ γάλα, οχι νερό, δεν ξέρετε τι χάνετε - βάζω την δοσολογία στην κούπα - ένα ζάχαρη, ενάμιση καφέ, λίγο νερό - και παίρνω το χτυπητήρι. Χτυπάω το πολύτιμο μίγμα, ντρινννν το κουδούνι στα μικροκύματα. Ρίχνω σιγά σιγά, με μυστικιστικές κινήσεις το γάλα ανακατεύοντας με το χτυπητήρι και ενώ χαμογελώ ανυπομονώντας γιά την πρώτη υπέροχη ρουφηξιά, ξαφνικά ....

"Γαμώταχτυπητήριαμουκαιτηβιασύνημου". Εχω κατά λάθος σηκώσει το χτυπητήρι στην επιφάνεια του καφέ και το μισό γάλα ανακατεμένο με τον αφρό του καφέ έχει χορέψει τσα τσα αφήνοντας τα ίχνη του πάνω στο t-shirt μου, στα ντουλάπια της κουζίνας ΚΑΙ το πάτωμα.

Πάει η τελετουργία, πάει η πρώτη θεϊκή ρουφηξιά, πάνε και τα ρίγη ηδονής στη ραχοκοκκαλιά μου. Βρίζω (όταν λέμε βρίζω, εννοούμε ΒΡΙΖΩ).

Τι στο διάολο τα θέλουμε όλα αυτά τα gadgets που υποτίθεται οτι μας κάνουν τη ζωή πιό εύκολη και μειώνουν τον χρόνο απασχόλησής μας με διάφορα; ΓΜ την ταχύτητά μου, ΓΜ την βιασύνη μου, ΓΜ την ευκολία μου.

Ντουλάπια γεμάτα με όλων των ειδών τα ηλεκτρονικοηλεκτρικά καλούδια που τις περισσότερες φορές είναι τόση η φασαρία να τα καθαρίσεις μετά τη χρήση τους, που παραμένουν καθαρά και αχρησιμοποίητα.

Χάθηκε το παραδοσιακό κουταλάκι που χτυπούσε με μανία τον καφέ μας; Τι ωραία κρέμα που έκανε ...

Τρίφτες, κόφτες, ανοιχτήρια, χτυπητήρια και άλλα πολυΑχρηστικά αντικείμενα κουζινοδυσκολίας... Βγείτε επιτέλους απ'τη ζωή μας. Αφήστε μας ήσυχες και ήσυχους με το κοφτερό μας μαχαιράκι και το κουταλάκι μας. Να απολαμβάνουμε την διαδικασία, να τραβάει σε μάκρος.

Να ξαναγίνει η ενασχόληση στην κουζίνα μας (και όχι μόνο) ιεροτελεστία. Σαν τα προκαταρκτικά του σεξ.

Ενα ταξίδι στον παράδεισο δεν είναι πάντα παραδεισένιο (1)

2006-05-07T19:41:00.000+03:00

Στις αρχές κάποιου Σεπτέμβρη της προηγούμενης ζωής μου (δεν θυμάμαι ποιά χρονιά, δεν είμαι καθόλου καλή στις χρονολογίες γι'αυτό και στο σχολείο έπαιρνα 15 στην Ιστορία), έκανα ένα ταξίδι τουρισμού στον επίγειο παράδεισο. Τουλάχιστον έτσι φαντάζομαι εγώ τον παράδεισο, ακριβώς σαν αυτό που αντίκρυσα από το μικρό ελικοφόρο αεροπλανάκι των 12 θέσεων, καθώς πλησιάζαμε πετώντας πάνω από την Bora Bora.
Οσο το αεροπλανάκι κατέβαινε προς το μικρό αεροδρόμιό της, που βρίσκεται πάνω σε μία στενή ατόλη (motu) που λέγεται Motu Mute, κυριολεκτικά είχα μείνει με ανοιχτό στόμα από το θέαμα. Ομως, όπως αποδείχθηκε, αυτό ήταν το λιγότερο θεαματικό από όσα απίστευτης ομορφιάς τοπία και ακόμα πιό απίστευτης ομορφιάς πρόσωπα θα γνώριζα σ'αυτό το μοναδικό ταξίδι. Ενα ταξίδι που η διαδρομή του (Θεσσαλονίκη-Παρίσι-Λος Αντζελες-Ταϊτή-Μπόρα Μπόρα) διήρκεσε 36 ώρες.
Επιτέλους προσγειωθήκαμε πάνω στη κοραλιογεννή ατόλη που βρισκόταν το αεροδρόμιο, το οποίο κατασκευάστηκε από τον Αμερικάνικο στρατό κατά τον Β΄Παγκόσμιο πόλεμο και ήταν το μοναδικό αεροδρόμιο της Γαλλικής Πολυνησίας μέχρι το 1962 που άνοιξε το αεροδρόμιο της Papeete (πρωτεύουσα της Ταϊτής). Κατεβήκαμε από το αεροπλάνο και πλησιάσαμε προς το κτίριο. Ετοιμάσαμε τα διαβατήριά μας γιά να περάσουμε τον έλεγχο. Ελεγχος, ποιός έλεγχος; Η Γαλλική Πολυνησία, είναι υπερπόντιο έδαφος της Γαλλίας, άρα .... Ευρωπαϊκή Ενωση!!! Διατυπώσεις μηδέν. Ούτε καν αυτές οι ηλεκτρονικές αψίδες που περνάς από κάτω και χτυπάν άμα έχεις ξεχάσει κλειδιά, κινητό κλπ, δεν υπήρχαν. Η αίσθηση της χαλαρότητας και της ευθυμίας ήταν ολοφάνερη στα πρόσωπα των ντόπιων και παρέσυρε και μας πολύ γρήγορα. Ενα γκρουπ από 2 κοπέλλες και ένα κορίτσι μας φόρεσαν από ένα στεφάνι φτιαγμένο με λουλούδια lei στο λαιμό.
Σχεδόν αμέσως, πήραμε τις βαλίτσες μας και βγήκαμε από το κτίριο γιά να συναντήσουμε τον κύριο που μας περίμενε γιά να μας πάει στο ξενοδοχείο. Μόλις περάσαμε την πόρτα εξόδου .... Ωωωωω!!! Ούτε ταξί, ούτε λεωφορεία, ούτε mini bus από ξενοδοχεία περίμεναν τους επιβάτες, αλλά καταμαράν!!!! Φυσικό ήταν, αφού έπρεπε να διασχίσουμε τη λιμνοθάλασσα γιά να πάμε στο κυρίως νησί.

5,000 Αμερικανοί στρατιώτες εγκαταστάθηκαν στην Bora Bora αμέσως μετά την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ, γιά να απωθήσουν την επέκταση των Γιαπωνέζων στον Ειρηνικό. Ο συγγραφέας James Michener ήταν ένας απ΄αυτούς. Οταν την αποκάλεσε το πιό όμορφο νησί του κόσμου, μάλλον είχε δίκιο.
Στο νησί δεσπόζουν οι δύο ηφαιστιογενείς κορυφές από βασάλτη του βουνού Otemanu, που κοιτούν από ψηλά την απίστευτων χρωματικών εναλλαγών του γαλάζιου λιμνοθάλασσα, ενώ οι άσπρες αμμουδερές παραλίες δημιουργούν έντονη χρωματική αντίθεση με τις βαθειά σμαραγδένιες πλαγιές του. Η κορυφή του Otemanu (727 μέτρα) δεν έχει κατακτηθεί ποτέ!!!

Η Bora Bora, είναι αυτό ακριβώς που όλοι ονειρευόμαστε όταν σκεφτόμαστε ένα ταξίδι διακοπών στο πιό υπέροχο σημείο του πλανήτη γη. Απίστευτα γαλάζια θάλασσα με φοινικόδενδρα ριζωμένα στην άμμο, βουνά σκεπασμένα με ζούγκλα μπανανόδεντρων και ανανάδων και απόλυτη χαλάρωση σε ξενοδοχεία που πολλά από τα δωμάτια/καλύβες τους είναι κυριολεκτικά μέσα στο νερό, ή/και έχουν γυάλινο πάτωμα (σαν τον Κάπταιν Νέμο νιώθεις). Από όσα είδαμε, νομίζω το καλύτερο είναι το Meridien.

Ανήκει στην Γαλλική Πολυνησία, στο σύμπλεγμα των νησιών Societé.
Καλύπτοντας αναδυόμενη έκταση γης 4.200 τετραγωνικών χιλιομέτρων, η Γαλλική Πολυνησία αποτελείται από 118 ηφαιστειογενή και κοραλλιογενή νησιά, που σχηματίζουν πέντε συμπλέγματα (Societé, Marquises, Australes, Tuamotu, Gambier) και είναι διάσπαρτα σε 2.500.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. O χώρος που καταλαμβάνει είναι ίσος με την έκταση της Eυρώπης, χωρίς τη Pωσία αλλά το έδαφος των νησιών δεν είναι παρά το 1% της έκτασης της Γαλλίας. Η θέση της στον πλανήτη, είναι στη μέση σχεδόν του Ειρηνικού Ωκεανού (στη μέση του πουθενά, θα έλεγα εγώ).
Αριθμεί 220.000 κατοίκους και το 43% απ΄αυτούς έχει ηλικία κάτω των 20 ετών(!!!). Ο πληθυσμός αποτελείται κατά 82,8% και πλέον από Πολυνήσιους, κατά 11,9% από Ευρωπαίους και κατά 4,7% από Ασιάτες.
Οι πρώτοι Ευρωπαίοι επισκέπτες έφτασαν τον 17ο αιώνα. Η ιστορία της κατάκτησης του Ειρηνικού σημαδεύεται από μια πάλη επιρροής μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας, μέχρις ότου η βασίλισσα της Πολυνησίας Πομαρέ Δ’ ζητάει την προστασία της Γαλλίας. Ένα χρόνο αργότερα όλα τα νησιωτικά συμπλέγματα προσαρτώνται στη Γαλλική Δημοκρατία. Το 1946 η Γαλλική Πολυνησία γίνεται υπερπόντιο έδαφος της Γαλλίας και από το 1996 απολαμβάνει καθεστώς αυτονομίας. Μετά την αναστολή των γαλλικών πυρηνικών δοκιμών στον Κέντρο Πειραμάτων του Ειρηνικού το 1992 στη Mururoa (στο σύμπλεγμα Gambier), το Κράτος ανέλαβε να υποστηρίξει την οικονομική και κοινωνική αναμόρφωση της Γαλλικής Πολυνησίας για περίοδο δέκα χρόνων.
Η αλιεία και η εκμετάλλευση του πυρήνα της καρύδας είναι οι δυο παραδοσιακές δραστηριότητες. Τον οικονομικό ιστό συμπληρώνουν το εμπόριο, η βιοτεχνία, η βιομηχανία και πιο πρόσφατα ο τουρισμός, που φτάνει το 20% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος, καθώς και η μαργαριτοκαλλιέργεια (καλλιέργεια μαύρων μαργαριταριών), που είναι το πρώτο σε αξία προϊόν εξαγωγής. Τα μαύρα μαργαριτάρια, δημιουργούνται σε ένα είδος όστρακου που λέγεται Pinctada Margaritifera (δεν λατρεύετε και σεις την επιρροή της Ελληνικής γλώσσας στις επιστήμες; Κρίμα που την έχουμε σκοτώσει εμείς οι ίδιοι πιά.) Αυτό το όστρακο, βρίσκεται στον Νότιο Ειρηνικό. Ιστορικά, τα περισσότερα μαύρα μαργαριτάρια προέρχονται από την Ταϊτή και γι'αυτό είναι γνωστά ως μαύρα μαργαριτάρια της Ταϊτής.

Βρήκαμε λοιπόν τον κύριο που θα μας οδηγούσε στο ξενοδοχείο μας (Γάλλος ο κύριος) και αφού διασχίσαμε την λιμνοθάλασσα με το Καταμαράν, βρεθήκαμε στην πρωτεύουσα την Vaitape. Οτι και να σας φέρνει στο νου η λέξη πρωτεύουσα, είναι λάθος, μιά και ουσιαστικά η Vaitape είναι και η μοναδική πόλη ή μάλλον χωριό του νησιού. Με το που πατήσαμε πόδι στο χωριό, κατάλαβα οτι τα περισσότερα από τα μισά από τα ρούχα που είχα κουβαλήσει (Χριστέ μου αυτή η γυναικεία φιλαρέσκεια), ήταν άχρηστα. Ο κόσμος κυκλοφορούσε με παρεό και μαγιό. Ολοι. Στην πραγματικότητα και οι ίδιοι οι κάτοικοι φοράνε μόνο παρεό. Η μοναδική μέρα που ντύνονται με ρούχα συμβατικά, είναι η Κυριακή που φοράνε τα καλά τους άσπρα ρούχα, γιά να πάνε στην εκκλησία.
Τέλος πάντων, αγκομαχώντας από το βάρος της βαλίτσας, επιβιβαστήκαμε σε ένα ταχύπλοο και ξεκινήσαμε (επιτέλους) γιά τον τελικό μας προορισμό.....
(συνεχίζεται)

Χριστός Ανέστη (...πω, πω, αραχνιάσαμε εδώ μέσα...)

2006-04-24T14:12:00.001+03:00

Χριστός Ανέστη!!
Χρόνια πολλά σε όλους.
Μόνο γιά ευχές και ένα γρήγορο ξεσκόνισμα μπήκα. (ελπίζω να μη μου διακόψουν το βλογ μου επειδή δεν γράφω)
Βαριέμαι απίστευτα να γράψω τον τελευταίο καιρό, αλλά καθόλου δεν βαριέμαι να σας διαβάζω.
Ελπίζω να είστε όλοι καλά, να περάσατε όμορφα και όσοι φύγατε να επιστρέψατε χωρίς πολύ ταλαιπωρία.
Ελπίζω να συγχωρέσατε όσους σας το ζήτησαν και να θυμηθήκατε οτι η αγάπη είναι η ουσία της ζωής μας.
Ελπίζω οτι το νόημα των ημερών σας ξαναάγγιξε και γαλήνεψε τις ψυχές σας.
Ελπίζω οτι ο κόσμος θα είναι λίγο καλύτερος γιά λίγο καιρό ακόμα. Οσο κρατάει η θύμηση της Ανάστασης.
Μακάρι να κρατούσε όλο το χρόνο.
Φιλιά σε όλους.

"the show must go on"

2006-03-19T18:03:00.000+02:00

Το ατύχημα του alombar42 junior και το ποστ του σχετικά με την εκπαίδευση των παιδιών στον πόνο, μου έφερε στο μυαλό τη φράση της μαμάς μου (και προφανώς όλων των μαμάδων του κόσμου) "όταν θα κάνεις παιδιά, θα καταλάβεις". Και μου θύμισε το τι έχει περάσει η μαμά μου (όπως προφανώς όλες οι μαμάδες του κόσμου) από την ξεροκεφαλιά, το πείσμα, την αντιδραστικότητα κυρίως τη δική μου (ο αδελφός μου ήταν άγιο παιδί μπροστά μου).
Όχι, δεν υπάρχει τρόπος ούτε να εκπαιδεύσεις, ούτε να προετοιμάσεις τα παιδιά γιά τον πόνο της ζωής. Και δεν μιλάω γιά τον σωματικό πόνο - αυτόν, νάναι καλά τα panadol extra και τα ponstan και τα brufen, τον νικάς εύκολα - μιλάω γιά τον ψυχικό πόνο, που δυστυχώς είναι αναπόφευκτος.
Ο πόνος είναι κομμάτι αναπόσπαστο της ζωής.
Το χειρότερο είναι οτι όσο πολύ κι'αν πονάμε, πρέπει κάθε στιγμή να συνεχίζουμε. Να σηκωνόμαστε το πρωί γιά τη δουλειά, να χαμογελάμε στους πελάτες, να χαζολογάμε με τους συναδέλφους, να ρωτάμε τους άλλους πως είναι, ενώ το μόνο που θέλουμε είναι να τους σιχτιρίσουμε ΟΛΟΥΣ και να πάμε να θαφτούμε κάτω από τα σκεπάσματά μας. Ομως δεν το κάνουμε. "The show must go on". Όχι γιατί δεν μπορούμε, αλλά επειδή αυτός είναι ο τρόπος άμυνας του οργανισμού μας.
Μέσα μας μπορεί να είμαστε διαλυμένοι, αλλά η πρόσοψή μας κρατάει καλά.
Και ξαναρχίζουμε τον κύκλο, μόνο και μόνο γιά να ξαναπονέσουμε και να ξαναδιαλυθούμε, αλλά συνεχίζουμε. Δεν το βάζουμε κάτω. Συνεχίζουμε, γιατί the show must go on.

Σας αφιερώνω τα λόγια του καταπληκτικού τραγουδιού των Queen.

Empty spaces - what are we living for
Abandoned places - I guess we know the score
On and on, does anybody know what we are looking for...
Another hero, another mindless crime
Behind the curtain, in the pantomime
Hold the line, does anybody want to take it anymore
The show must go on, the show must go on
Inside my heart is breaking
My make-up may be flaking but my smile still stays on.
Whatever happens, I’ll leave it all to chance
Another heartache, another failed romance
On and on, does anybody know what we are living for?
I guess I’m learning, I must be warmer now
I’ll soon be turning, round the corner now
Outside the dawn is breaking but inside in the dark I’m aching to be free
The show must go on, the show must go on
Inside my heart is breaking
My make-up may be flaking but my smile still stays on
My soul is painted like the wings of butterflies
Fairytales of yesterday will grow but never dieI can fly - my friends
The show must go on, the show must go on
I’ll face it with a grin I’m never giving in
On - with the show -I’ll top the bill, I’ll overkill I have to find the will to carry on
On with the -On with the show -The show must go on...

2006-03-12T22:52:00.000+02:00

Οι άνθρωποι, είμαστε πολύ περίεργα όντα. Θέλουμε απεγνωσμένα να μας αγαπούν κι'όμως, όταν είμαστε με κάποιον που μας αγαπάει κάνουμε τα πάντα γιά να τον ταλαιπωρούμε και να τον παιδεύουμε. Ψάχνουμε σαν τρελλοί γιά την αληθινή αγάπη κι'όταν την βρούμε, ξεθάβουμε την πιό σαδιστική πλευρά του εαυτού μας.
Τι είναι αυτό που μας κάνει τόσο δύστροπους στον έρωτα; Τι είναι αυτό που δεν μας αφήνει να ανοίξουμε διάπλατα την καρδιά μας, να εκδηλώσουμε τα αισθήματά μας χωρίς αναστολές και υποκρισίες, τι είναι αυτό που μας βάζει στην λογική του "να μην του/της δώσω και πολύ θάρρος";
Κι'αν τυχόν και βρεθούμε με κάποιον που δεν μπαίνει στην λογική αυτή, που δεν πιστεύει στα "παιχνίδια" αυτού του είδους, κάποιον που μας ανοίγει την πόρτα της καρδιάς του διάπλατα και όχι μόνο μας αγαπάει αλλά ΤΟ ΔΕΙΧΝΕΙ κι'όλας με όλο το είναι του, ε τότε τον ποδοπατάμε μέχρι να γίνει ένα με το πάτωμα.
Και το περίεργο είναι οτι όσο πιό πολύ δίνεσαι σε κάποιον, όσο πιό πολύ τον φροντίζεις, τον νοιάζεσαι, τον προσέχεις, του δείχνεις την αγάπη σου χωρίς να περιμένεις ανταλλάγματα, τόσο πιό πολύ τελικά σε αγνοεί, απομακρύνεται, ίσως και να σε περιφρονεί στο τέλος.
Αυτός ο ίδιος άνθρωπος που σ'αγαπούσε κάποτε.
Λες και η πολύ αγάπη, δηλητηριάζει.
Είμαστε πολύ περίεργα όντα εμείς οι άνθρωποι.

γεύσεις ξεχασμένες

2006-03-05T21:55:00.000+02:00

Πριν από μερικές μέρες, τριγυρίζοντας στους διαδρόμους του σούπερ μάρκετ που συνήθως ψωνίζω, χάζευα στα είδη της καθαράς Δευτέρας που είχαν την τιμητική τους αυτόν τον καιρό. Κονσέρβες με σαρδέλλες, καλαμάρια και άλλα θαλασσινά, φασόλια, ντολμαδάκια, χαλβάδες με διάφορες γεύσεις και .... ω, η ματιά μου έπεσε στα λουκούμια. Είχα χρόνια να φάω και ξαφνικά μου ήρθε με απίστευτη ένταση η επιθυμία να ξαναθυμηθώ αυτή τη παλιά, σχεδόν ξεχασμένη γεύση των παιδικών μου χρόνων. Διάλεξα αυτά με γεύση τριαντάφυλλο - θυμάμαι οτι όταν η μαμά μου έπαιρνε τη συσκευασία με τις μπουκίτσες που είχαν διάφορες γεύσεις, εγώ έτρωγα μόνο αυτές με τη τριανταφυλλένια γεύση - τα έβαλα στο καλάθι με περισσή προσοχή, σαν να ήταν το πιό εύθραυστο πράγμα του κόσμου και συνέχισα τα ψώνια μου με ιδιαίτερη βιασύνη.
Αυτό το μικρό λαστιχωτό έδεσμα το πρωτοέφτιαξε το 1777 ο Αλί Μουχιντίν Χατζή Μπεκίρ, επίσημος ζαχαροπλάστης στο παλάτι του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ A' 27ου σουλτάνου της Πόλης, ο οποίος αντιμέτωπος με την γκρίνια των τεσσάρων γυναικών του και των εκατοντάδων ακόμη θηλυκών του χαρεμιού του, οι οποίες τσακώνονταν συνέχεια, κάλεσε στο Τοπ Καπί τους καλύτερους ζαχαροπλάστες της αυτοκρατορίας του και τους ζήτησε να παρασκευάσουν ένα γλυκό που θα γλύκαινε τις γυναίκες και θα σταματούσαν τα παράπονα και τις φωνές τους. Αυτό το ξεχωριστό γλύκισμα, εκτός από τις γυναίκες του σουλτάνου, σε λίγο καιρό έγινε το αγαπημένο γλυκό όλων των κυριών της Πόλης και σιγά σιγά διαδόθηκε και σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Ηταν το αγαπημένο γλυκό του Μέγα Ναπολέοντα και του Σερ Ουίνστων Τσώρτσιλ. Λέγεται οτι ιδιαίτερη αδυναμία του είχε και ο Πάμπλο Πικάσο, επειδή τον βοηθούσε να συγκεντρωθεί.
Το αποκορύφωμα της δόξας του ταπεινού (κατά εμάς) αυτού γλυκακίου, ήρθε χάρη στον μαγικό κόσμο του Ντίσνεϊ, όπου το ανατολίτικο γλυκό με την πλούσια άχνη ξαναζωντανεύει ως δέλεαρ μιας άλλης φανταστικής εποχής στην ταινία «Τα Χρονικά της Νάρνια: το Λιoντάρι, η Μάγισσα και η Ντουλάπα», όπου η πανούργα Λευκή Μάγισσα, έχει καλύψει τα πάντα στη μαγική χώρα Νάρνια με έναν παγερό χειμώνα. Μόνο ένα λιοντάρι μπορεί να τη νικήσει και τέσσερα παιδιά αποφασίζουν να το βοηθήσουν. Όμως, η Μάγισσα καταφέρνει να διασπάσει την ενότητά τους. Πώς; Με το δέλεαρ του λουκουμιού... Που να φανταζόταν τέτοιες τιμές και δόξες το ταπεινό λουκουμάκι, από τα καφενεία της Ανατολής που το σερβίραν σε χαρτοπετσέτες, να φτάσει στην μεγάλη οθόνη και μάλιστα μέσα από ταινία του Ντίσνεϊ.
Τέλος πάντων, έφτασα στο σπίτι, ξεφόρτωσα τα ψώνια και καθώς τα τακτοποιούσα στο ντουλάπι, το μάτι μου έπεσε στα γνωστά - επίσης από παιδικής ηλικίας - τετράγωνα μπισκότα που έχω πάντα γιά τις ώρες τις λαιμαργίας της μικρής.
Ο συνδυασμός, άστραψε στο μυαλό μου. Μπισκοτολούκουμο!!!!!!!
Σχεδόν μου ήρθαν δάκρυα στα μάτια. Η λέξη, η εικόνα, μου θύμισαν τη γιαγιά μου, την αγαπημένη μαμά της μαμάς μου, που πάντα, μα πάντα, μας ετοίμαζε από ένα μπισκοτολούκουμο κάθε φορά που πηγαίναμε σπίτι της. Οι οικονομικές δυνατότητες της γιαγιάς και του παπού ήταν περιορισμένες, ωστόσο ποτέ δεν έλειπε το γλυκουδάκι αυτό από το σπίτι της. Ιδιαίτερα όταν περίμενε επίσκεψη από τα εγγόνια της.
Δάκρυσα. Τρώγοντάς το ξανά - δεν ξέρω πόσα χρόνια μετά - με κλειστά τα μάτια, έχοντας την εικόνα της γιαγιάς μου να μας κυττάει χαμογελώντας πασαλειμένους με άχνη, ευχαρίστησα τον Θεό γιά κάποια πράγματα που όσα χρόνια και αν περάσουν, θα μείνουν (σχεδόν) αναλλοίωτα, γιά να μας θυμίζουν όμορφες, τρυφερές εποχές της ζωής μας.
Αφιερωμένο στην αγαπημένη μου γιαγιά, ξέροντας οτι από κει ψηλά που βρίσκεται δεν θα ενοχληθεί καθόλου από τη δημοσίευση των φωτογραφιών της.

Συμπτώματα

2006-03-03T22:39:00.000+02:00

Μέση ηλικία είναι όταν πρωτοϋποψιάζεσαι οτι το σώμα σου σε προδίδει.
Μέση ηλικία είναι όταν όλοι οι άλλοι ξαφνικά γίνονται νεώτεροι από σένα.
Μέση ηλικία είναι όταν αρχίζεις να λες όλο και πιό συχνά "θυμάμαι όταν . . ."
Μέση ηλικία είναι όταν προτιμάς να πάρεις έναν υπνάκο από το να βγείς έξω.
Μέση ηλικία είναι όταν συνειδητοποιείς οτι δεν σου απομένει πολύς χρόνος γιά να ανησυχήσεις γιά το οτι γερνάς.
Μέση ηλικία είναι όταν ανακαλύπτεις πόσο μικρά είναι τα μικρά γράμματα.
Μέση ηλικία είναι όταν το αντίθετο φύλο δεν μοιάζει και τόσο σέξι πιά.
Μέση ηλικία είναι όταν τα έχεις κάνει όλα, αλλά δεν θυμάσαι αν το φχαριστήθηκες όταν τα έκανες.
Μέση ηλικία είναι όταν νιώθεις οτι υπάρχουν πολύ περισσότερα πράγματα που πρέπει να θυμάσαι, απ΄οτι παλιότερα.
Μέση ηλικία είναι όταν αρχίζεις να βλέπεις λιγότερες προοπτικές και περισσότερους περιορισμούς.
Μέση ηλικία είναι όταν αποφασίζεις ν΄αγοράσεις αυτό το σπορ αυτοκίνητο πριν είναι πολύ αργά.
Μέση ηλικία είναι όταν δεν βλέπεις που είναι τα γυαλιά σου.
Μέση ηλικία είναι όταν θα ήθελες να κάνεις μιά παράλληλη σχέση, αλλά δεν έχεις ούτε τον χρόνο ούτε την ενέργεια.
Μέση ηλικία είναι όταν ο καθρέφτης του μπάνιου σου είναι ψεύτης.
Μέση ηλικία είναι όταν είσαι σίγουρος οτι ακόμα θυμάσαι το σεξ.

Αν κάτι από τα παραπάνω σας θυμίζει λίγο τον εαυτό σας και θέλετε και καμμιά συμβουλή, παρακαλώ πατήστε εδώ αν είστε αρσενικό και εδώ αν είστε θηλυκό.

2006-03-02T17:41:00.000+02:00

Αντε βρε, και μιά φωτό της Ανοιξης (του ιδίου καλλιτέχνη - Giuseppe Arcimboldo - γιά να είμαστε ακριβοδίκαιοι), έτσι γιά να μη μου παραπονιέστε.
Και γιά να μη μου πισογυρίσετε και απογοητευτείτε.
Μόνο να θυμάστε: μπορεί "ο Φλεβάρης κι'αν φλεβίσει καλοκαίρι να μυρίσει", αλλά και ο "Μάρτης, γδάρτης και κακός παλουκοκάφτης".

Αυτά.

Υ.Γ. (άσχετο με το θέμα) @ Ορλάνδο
Πράγματι, το ΥΠΕΞ είναι μεγάλο λούκι ;)

Σε πείσμα της πρώτης ανοιξιάτικης ηλιαχτίδας ...

2006-03-02T05:55:00.000+02:00

Η αλήθεια είναι οτι και μένα ψιλοάρχισε να με πιάνει αυτή η "εαρινή υστερία" (και πως να μη με πιάσει με την χθεσινή καταπληκτική λιακάδα πρωτομαρτιάτικα) και έβαλα και "μάρτη" και ήπια και τον πρώτο φραπέ της χρονιάς. Αλλά συγκρατιέμαι, γιατί το τζάκι ακόμα το ανάβουμε και το καλοριφέρ ακόμα ξεκινάει μόνο του το πρωί επειδή ο θερμοστάτης κατεβαίνει στους 17 βαθμούς μέσα στο σπίτι.
Ετσι λοιπόν, διαλέγω σήμερα να πω δυό λόγια γιά τις ευεργετικές ιδιότητες του χειμώνα.
Ο χειμωνας είναι μία από τις τέσσερεις εποχές της εύκρατης ζώνης. Αστρονομικά, ξεκινά με το χειμερινό ηλιοστάσιο στις 21 Δεκεμβρίου στο Βόρειο Ημισφαίριο και στις 21 Ιουνίου στο Νότιο Ημισφαίριο. Τελειώνει κατά την εαρινή ισημερία στις 21 Μαρτίου στο Βόρειο ημισφαίριο και στις 21 Σεπτεμβρίου στο Νότιο. Στην μετεωρολογία μετρούνται συμβατικά οι μήνες Δεκέμβριος, Ιανουάριος, Φεβρουάριος για το Βόρειο Ημισφαίριο και Ιούνιος, Ιούλιος και Αύγουστος για το Νότιο.
Είναι συνδεδεμένος με τον θάνατο ή τον λήθαργο αν προτιμάτε της ζωής. Θάνατος προσωρινός, αλλά τόσο απαραίτητος γιά να κλείσει ο κύκλος, μόνο και μόνο γιά να ξαναρχίσει δυναμικά και αναζωογωνητικά να φουντώνει η ελπιδοφόρα Ανοιξη.
Είναι απαραίτητος γιά την γεωργία. Ολοι θυμόμαστε (φαντάζομαι) οτι το κρύο κρατά στη ζωή τους σπόρους των χειμερινών καλλιεργιών, μέχρι την φάση της βλάστησης.
Επίσης το χειμωνιάτικο κρύο, σκοτώνει τα μικρόβια (προσοχή στους ιούς μόνο).
Εξαφανίζει ενοχλητικά γιά τον άνθρωπο έντομα (βλ.κουνούπια, μύγες κλπ).
Μας κρατά μέσα στο σπίτι, πράγμα λιγουλάκι απαραίτητο που και που, μιά και έχουμε την ευκαιρία να κάνουμε ενδοσκόπηση της εστίας και του εαυτού μας.
Τέλος, μας δίνει προσμονή. Προσμονή και ελπίδα γιά νέα πράγματα που όλοι ονειρευόμαστε να κάνουμε και να αλλάξουμε. "Ασε τώρα χειμωνιάτικα, την άνοιξη θα το κάνουμε".
Χαίρε λοιπόν, χειμώνα απαραίτητε. Ευχαριστούμε γιά όσα κάθε φορά μας δίνεις. Ευχαριστούμε που μας κάνεις πιό δυνατούς και ανυπόμονους γιά την Ανοιξη που είναι προ των πυλών.

" ... Το γαρ πολύ του έρωτος γεννά παραφροσύνη..."

2006-02-14T22:37:00.000+02:00

Το τραγούδησε η Μελίνα το '76 στην "Προσευχή της Παρθένου" σε μουσική Μάνου και ίσως είναι η μεγαλύτερη αλήθεια που λέχθηκε ποτέ περί του έρωτος.
Και πως θα μπορούσε ο έρως να είναι κάτι άλλο; Αυτοί που ερωτεύτηκαν πολύ, το ξέρουν.
Νομίζεις οτι έχεις τακτοποιήσει τη ζωή σου, τις ώρες της μέρας και της νύχτας σου, έχεις αλφαδιάσει τα αισθήματα και τις αντιδράσεις σου και καμαρώνεις οτι είναι όλα under control.
Και στην επόμενη στροφή, σκάει μπροστά σου το αναπάντεχο. Ο ΕΡΩΣ.

Και φέρνει τα πάνω κάτω και τα δεξιά αριστερά (ή ανάποδα αν προτιμάτε). Και χάνονται οι ώρες της μέρας, αναστατώνονται οι νύχτες, άσε πιά τα αισθήματα και τις αντιδράσεις σου. Χάνεις τις ανάσες σου, ψάχνεις τους χτύπους της καρδιάς σου, δεν (περι)ορίζεις τις σκέψεις σου. Κουβάρι η ζωή σου, ατέλειωτες οι στιγμές που βρίσκεσαι μακριά από τον έρωτά σου.

Πονάς, κι'αυτός ο πόνος από το βέλος του μικρού φτερωτού θεού που στριφογυρνάει θαρρείς στο πιό ευαίσθητο σημείο της καρδιάς , σου θολώνει το μυαλό και την κρίση. Πόνος τρομερός, αφόρητος, μα συνάμα γλυκός, ηδονικός. Νιώθεις οτι παραφρονείς.

Αλήθεια είναι. Ετσι γίνεται. Ετσι θα γίνεται κάθε φορά. Και κάθε φορά θα είναι το ίδιο, ο ίδιος πόνος, η ίδια παραφροσύνη. Τα καλύτερα της ζωής μας, μόνο μέσα από πολύ πόνο τα ζούμε. Γιά να μπορούμε να τα θυμόμαστε γιά πάντα.

Μη γκρινιάζετε λοιπόν. Γιορτάστε τον έρωτα κι΄ας είναι μέσα από ροζ καρτούλες ή σοκολατάκια με σχήμα καρδιάς ή ένα κόκκινο μπουκέτο, που διαλέχθηκαν ανάμεσα από χίλια άλλα ίδια. Κι'ας είναι έστω μία μόνο φορά τον χρόνο. Γιορτάστε, γιατί το χέρι που τα διάλεξε, είναι το χέρι του έρωτός σας.

Οι εξομολογήσεις μιάς διαδικτυομανούς

2006-02-11T13:22:00.000+02:00

Ε, με πρήξατε πιά. Κάνε ποστ, κάνε ποστ, αμάν. Σαν να ακούω την μαμά μου να λέει "διάβασε τα μαθήματά σου, διάβασε μη χαζολογάς".
Ορίστε λοιπόν, ο σύζυγος έξω γιά δουλειά, το μωρό κοιμάται, το κρέας στο φούρνο ψήνεται, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΜΟΝΗ!!!.
Λοιπόν, να σας εξομολογηθώ κάτι. Δεν είναι καθόλου του τύπου μου να κάθομαι και να γράφω μόνη, περιμένοντας κάποιος να διαβάσει (αν διαβάσει) αυτά που γράφω και μετά να απαντώ και να απαντούν σ'αυτά που απάντησα και .. και .. και. Εγώ είμαι άνθρωπος της άμεσης επαφής. Συζήτηση θέλω ζωντανή (εννοώ στον ίδιο χρόνο, όχι téte a téte απαραίτητα, το ίντερνετ μιά χαρά μου κάνει), όχι ποστ και μετά σχολιάκια και ψιθύρους. Αυτοί που με γνωρίζουν, ξέρουν καλά οτι είμαι άμεσος άνθρωπος, οι κουβέντες μου δεν είναι ποτέ μακρόσυρτες χωρίς νόημα, ούτε χρησιμοποιώ εντυπωσιακές λέξεις, προτιμώ την ουσία των πραγμάτων αποδομένη με λόγια χρήσιμα. Επίσης είμαι άνθρωπος που ακούει πραγματικά (καμμιά φορά η αγγλική γλώσσα είναι πιό ακριβής, εδώ θα έμπαινε το listen και όχι το hear - αυτοί που ομιλούν την αγγλική, θα καταλάβουν τη διαφορά). Τώρα θα μου πείτε, "και τι στο καλό μπλέχτηκες με το διαδίκτυο τότε;"
Μα ... υπάρχει πιό ζωντανό και άμεσο μέσο επικοινωνίας από το διαδίκτυο; Μπορείς να έχεις αμέτρητους φίλους από όλο τον κόσμο και μάλιστα φίλους αληθινούς. Η πραγματική φιλία δεν βασίζεται (πιά) αναγκαστικά σε καθημερινή έξοδο γιά καφέ. Οι κυβερνοφίλοι μας, είναι πάντα εκεί, αν όχι οι ίδιοι, τα Η/Τ (ηλεκτρονικά ταχυδρομεία) τους είναι ανοιχτά γιά μας και τα προβλήματά μας. Δεν θα πάψω ποτέ να υπερασπίζομαι το διαδίκτυο ως μέσο όχι μόνο άπειρης γνώσης αλλά και άμεσης ανθρώπινης επικοινωνίας.
Εδώ είναι νομίζω η στιγμή να σας εξομολογηθώ κάτι ακόμα. Ο άντρας μου και πατέρας του 18 μηνών κοριτσιού μας, δεν ήταν (στην αρχή) παρά ένα contact μου σε κάποιο chat room. Την ιστορία ολόκληρη δεν θα σας την πω (γράφω βιβλίο, να το αγοράσετε παρακαλώ όταν εκδοθεί χε, χε).
Αυτά με τις εξομολογήσεις (μη μας καεί και το ψητό). Γιά το θέμα Σαντορίνη, υπομονή. Είναι μυστήριος τόπος, δεν γράφεις έτσι εύκολα γι΄αυτήν. Μυστήριος και μυστηριακός. Γιά την ώρα, αν θέλετε να απολαύσετε "ζωντανά" τη θέα της καλντέρας που σου κόβει την ανάσα ή το μαγικό ηλιοβασίλεμα, ορίστε.
Αντε, με το καλό και το τρίτο post τώρα.

Υ.Γ. Ξέχασα να σας πω, οτι ο σύζυγος είναι Αμερικανός (όχι Ελληνας εξ Αμερικής, γνήσιος Αμερικανός). Αυτό, for the record.

Και τώρα τι;

2006-02-04T13:05:00.000+02:00

Και τώρα τι? Νιώθω λίγο σαν χαμένη (δεν θα το πίστευε ποτέ η φίλη μου η λεμονιά οτι εγώ θα ένιωθα χαμένη σε ιντερνετικό θέμα). Σαν μιά τελίτσα που σπρώχνει μυριάδες άλλες γιά ένα μικρό χώρο στο απέραντο (e)διάστημα.
Ευτυχώς που υπάρχει και η Σαντορίνη να μου θυμίζει οτι τα περισσότερα πράγματα στη μικρή ζωή μας είναι μοναδικά.